● 𝑅𝐴𝑆𝑌𝑂𝑁𝐸𝐿 𝑍𝑖𝐻𝑖𝑁 ●

Şimdi, bu noktada müslüman her birey, “İşte cevap budur!” diye düşünebilir. Ancak yazı neredeyse baştan aşağı yanlışlıklarla ve bir anlamda da dinsel anlayış bozukluğuyla çevrilidir. Şimdi bunları aşama aşama inceleyelim;

1.İnkarcı olan adamın ateist olduğunu varsayalım (aslında o adam deist, agnostik veya panteist de olabilir ama daha yaygın kullanım olan ateisti kullanmayı seçiyorum). Ali için de şüphe yoktur ki müslümandiyebiliriz.

Konunun kısa özeti: İnkarcı olan adam Ali’ye gelir ve durumunu bildirir. Ancak Ali, “Sen haklıysan kimse bir şey kaybetmez.” der ve müslüman olmayı seçenlerin “kazançlı” çıkacağını ekler.

Burada ilk göze çarpan çıkar (menfaat) ilişkisine dayalı bir bağlılığın olduğudur. Yani Allah’ın varlığına inananlar ve (sözde) dediğini yapanlar, karşılığını (cennet olarak) göreceklerdir; inanmayanlar ve dediğini yapmayanlarsa yine karşılığını (cehennem olarak) göreceklerdir. Yani allah’a inanmanın tek başına değerli olmadığı ve bir anlamda ödül veya cezanın O’na inanmada ve O’nun dediklerini yapmada bir gereksinim olduğu açıkça kabul edilmektedir.

Bu ne demektir..? Yani aslında Allah inancı ve Allah sevgisi, ya cezadan korkmaya ya da ödüle konmaya dayanmıştır, yani tam bir çıkar ilişkisi…! Oysa madem inanıyorsun, olması gereken, karşılık beklemeden sevmektir. Bu noktada müslümanlar hemen şu itirazda bulunuyorlar; “Bizler zaten seviyoruz ve karşılık beklemiyoruz, bu hikaye inanmayan birini dine çekebilmek içindir. O kişi dine gelince zaten güzellikleri görecek ve Allah sevgisini tek başına ödülsüz veya cezasız anlayacaktır.”

Böyle bir iddia en hafif tabirle, “sevimli” olarak karşılanabilir. Ancak ne yazık ki müslümanların çoğu zaten böyle bir felsefeyi sindirememişlerdir. Bunun yansımasını da, sürekli Allah’tan iyilik (kimi zaman hayırlılık) istemeleri ve her daim cennete gitme hevesi ile yaşamalarında görebiliriz. Yani her müslüman cennet motivasyonuyla imanını kuvvetlendirir. Cennet ve cehennem olmadan, gerçekten bir yaratıcıyı kabul edeceklerini sanmak, saflık olur sanırım.

Şimdi, öncelikle gözlemleyip düşünün ve şu soruyu sorun kendinize; Yaşamı boyunca “Allahım, senden hiçbir şey istemiyorum” diyerek dua eden kaç inançlı olabilir..?  Adaletli ve sonsuz zekâya sahip bir tanrı varsayarsak “Ya varsa” mantığı ile inançlının cennet diye inanıp gitmek istediği yer binlerce yıldır boş olmalı değil mi..?!

İlk aşamanın özetini sunacak olursak: Allah’a karşı olan inanç ve O’nun (sözde) buyruklarını yerine getirmek, ödül isteme ve cezadan korkma temelli bir sisteme bağlıdır. Buradaki Ali’nin söylemi de bunu destekler niteliktedir.

2. Buradaki ikinci önemli husus Ali’nin inkarcıyı davet ettiği dinle ilgilidir. Yani Ali’nin görüşüne göre ya “İslamiyet vardır ve doğrudur.” ya da “İslamiyet yoktur ve dolayısıyla yanlıştır.” Ancak burada gözden kaçan şey, dünyada yaklaşık 4. 300 din ve mezhep olmasıdır. Bu kadar fazla din içerisinde sadece İslam’a yönelmek ne kadar doğru olabilir sizce..?

Yukarıdaki sayı gerçekten ürkütücüdür. Ve bu dinlerin (hepsi olmasa da bir kısmının) birbiriyle çeliştiğini söylemek yanlış olmayacaktır. Dolayısıyla İslamiyet’i seçen biri, binlerce diğer dindeki Tanrı tasvirlerini ve dini anlayışı hiçe sayar. Peki bu sefer ben şöyle dersem ne olacak; “Tamam İslamiyet hak din ise dediğin gibi karşılığını alacağız, peki ya doğru olan din İslamiyet değilse..? Ya yanlış iz peşindeysen..? “

Burada yine müslümanların temel itiraz noktalarından birini ele almakta fayda var: “Tamam bir çok din var ancak İslamiyet son din ve bu yüzden en geçerli olanı.”

Bu iddia doğru olabilirdi, ancak şu bilgiyi de göz önüne almalıyız; İslamiyet’ten sonra onlarca (irili ufaklı) din ortaya çıkmıştır ve bu dinlerin ortaya çıkışı hem İslam’ı yalanlamakta hem de daha güncel dinlerin varlığını göstermektedir. Şuan bu makâlemi okuyan bazı inançlı arkadaşların da şunu söylediğine eminim; “İslamiyet hem son din hem de hak din ama diğerleri uydurma”.

Böyle bir söylem aslında konudan uzaklaşıldığının ve objektiflik değerinin yitirildiğinin göstergesidir. Çünkü, İslamiyet’in hak ve doğru din olduğunu, ortada kalan (kafası karışık ya da sorgulayan) bir birey neden kabul etsin.?

Şöyle düşünün; önünüzde (en az) iki satıcı var ve ikisi de aynı malı satıyor ama biri, “Benim malım daha iyi.” diyor. O adamın doğru dediğini nereden bileceğiz..? Nihayetinde iki satıcıdan da mal alan insanlar var ve herkes aldığı maldan mükemmellik derecesinde memnun. Yani ben şunu diyorum “İslamiyet kime göre doğru olan din..?”

İkinci aşamanın özetini sunacak olursak: Dünyadaki milyonlarca dinden hangisinin doğru olduğunu bilmememize rağmen İslamiyet’in diğer dinlerden üstün tutmak oldukça basit, yanlış, taraflı ve sorgulamadan uzak bir mantıktır.

3. Burada ele alınacak konu, inancın nasıl bir şey olduğu ve bunun kontrol edilip edilemediğidir. Böyle bir girişle, anlayacağınız üzere, konuyu şuraya getireceğim; “İnanmayan bir insan sırf ödül uğruna veya cezadan korktuğu için gerçek bir inanç veya iman sergileyebilir mi..? ” Bu aslında çok önemlidir çünkü bilindiği üzere İslamiyet’te iman çok önemlidir, hatta en önemli şeydir.

Bu sebepten dolayı, allahına, meleklerine, peygamberlerine, kitaplarına, ahiretine ve kaderine (kazaya) iman gerekmektedir. Peki bunlar için iman beslemek, içten gelen bir şey değil midir..?  O halde inanmayan birinin özellikle Allah’a ve İslamiyet dinine bağlanmasını nasıl sağlarsınız..?

Aslına bakılırsa burada biraz da empati yapmalıyız. Şöyle ki: Bu yazıyı okuyan her müslüman arkadaşım allah’a inanmaktadır ve biri gelip size şöyle diyor; “Allah’a inanıyorsun ama aslında doğru olan Tek Boynuzlu At’a inanmak. Asıl yaratıcı O ve O’na inanırsan ödül, inanmazsan ceza alacaksın..!”  Şimdi kaç müslüman o Tek Boynuzlu At’a inanmayı seçti sizce..?  Tabii ki hiçbiri(niz). Ama yine de biraz hayal gücümüzü zorlayalım ve Tek Boynuzlu At’ın varlığını sırf ödül ve ceza sebebiyle kabul ettiğinizi düşünelim; bu durumda gerçekten de öyle bir varlığın olduğuna içten inanabilecek misiniz..?

Dürüst olmakta fayda var; kimse içinden gelmediği sürece bilmediği bir varlığa karşı tam bir inanç besleyemez ve kendini kandırır, kısaca onun yaptığı sadece öyle olmasını umut etmektir. Yani Ali, inkarcıyı dine çağırabilir, hatta o inkarcı dine geçebilir, ama biliyoruz ki tam bir iman sergilemediği sürece (ki çoğu inkarcı böyle bir imanı besleyemez zaten) hep bir eksiklik olacaktır, mantık akıl hep ağır basacaktır. Zaten inanarak değil, araştırıp okuyarak tarafsız bir sorgulamanın karşısında hiçbir dinin ayakta kalması mümkün değildir.

Burada hemen müslüman arkadaşlardan gelebilecek olan bir fikre değineyim; Tıpkı biraz evvel verdiğim örneğe benzer bir örnek olacak, zaten çok ileriye de gidemez ve şunu söyler “Doğru, iman gereklidir ama o adam dine geçince dinin güzelliğini görüp hayran kalıp zaten imanı sağlayacak, eksiğini tamamlayacak.” Bu iddia da, hoş ve çok boş bir iddia olmaktan öteye asla geçemez. Bunun sebebi de, bunu söyleyen müslüman arkadaşın, o inkarcının din bilgisinden yoksun olduğunu varsayması dır.

Aslında “Her inkarcı dinden bihaber olduğu için dinden çıkıyor.”düşüncesi çoğunlukla yanlıştır. Ben ve tanıdığım bir çok kişi, dinin içeriğini çok iyi bildiği için, yalanlardan, sahtekârlıklardan, ve bunun benzeri bir çok şeyi kutsal zannedilen kitapta gördüğü için, yani kısaca din yüzünden, dinden çıkmıştır ve bilgi ile inkarcı konumuna gelmiştir, ve genellikle aslında mantık (durum) akılcılık böyle işler. Yani dini sistemi beğenmeyen, yanlış bulan, yalan olduğunu anlayan inkarcılar için, bir müslümanın yukardaki gibi düşünce beslenmesi yersiz, bir o kadar da saçmadır.

Üçüncü aşamanın özetini sunacak olursak: İnanç içten gelen bir şeydir. İnanmayan birini siz dine kazandırdığınızı düşünseniz dahi aslında imanı tam olarak gerçekleştiremez, özellikle dinin içeriğini bilerek dinden çıkıp inkar eden birinin imanı hemen hemen hiçbir sürede tamamlanamaz, bu yüzden iman ettirmeye çalışırken bir taraflarını yırtan inançlının çabası boştur.

4. Burada dile getirmek istediğim şey şudur: İnkarcı bir insan her koşulda cehenneme mi gider..? Yani bir insan iyilik yaparak hayatını geçirse dahi, sırf yaratıcı diye bir şeye inanmadığı için cehenneme mi gider..? Eğer bu soruya cevabınız, “Hayır önemli olan iyilik yapmasıdır.”  ise, o halde bir din çatısında birleşmenin bir anlamı yoktur, yani maksat iyilik ise dindar olmanın bir anlamı yoktur. Ancak bu soruya vereceğiniz cevap “Evet sırf inanmadığı için cehenneme gider.” ise, o zaman kutsal dinin kutsallığından az da olsa şüphe etmek gerekir.

Şimdi burada müslümanlarca sunulacak cevaplardan ilk aklıma geleni söyleyeyim hemen😊, çünkü hiçbir boşluk bırakmak istemiyorum;  “Cennetin katları vardır ve inanmayıp iyilik yapanlar da cennete gider ama daha aşağı seviyedeki cennete, hem inanıp hem iyilik yapanlarsa çok daha üst yerlerdeki cennete gider.” Bu iddia bile inancın cennet diye inanılan yer için şart olduğuna ters düşer. Cennette olduktan sonra daha iyisini isteyecek kadar hırs dolu mu olmalıyız, yoksa aldığımıza “şükredip” cennetin keyfini mi çıkarmalıyız..? Hani şu küçük yaşlardan itibaren öğretilen “ŞÜKÜR” var ya, işte ondan bahsediyorum, anladınız siz onu 😉

Daha sert yaklaşım olan; “Tabii ki cehennemde yanacak, bu kadar kanıt varken allah’a itaat etmeyen bir insan yanmalıdır.” düşüncesini ele alırsak: Bu iddia çok ürkütücüdür ve zaten cevap vermeme bile gerek yoktur, bu düşüncedeyseniz dininizin ne kadar vahşi olduğunu ve sizi de kendisi gibi vicdan yoksunu cânibir hale getirdiğini de kabullenmek durumundasınız. Bununla birlikte kısaca üzerinden geçelim ki; Allah’ın varlığı için yeterli kanıt yoktur, sorgusuz bir iman beslenmemesi durumunda, yani mantığın dışlanmaması durumunda, yaratıcı bir güç için yeterli bir kanıt olmadığı ortadadır. Ve hep şu sunulur inanaçlı arkadaşlar tarafından; “Madem yok diyorsun, kanıt göster” oysa hiçbir kanıt gösterilmeden ortaya atılan bir tanrı iddiasını çürütmek için kanıta ihtiyaç yoktur ve iddianın değil, kanıtların çürütülmesi gerekir, zira iddia ya karşılık inançlının “var” dedigi gibi, inançsız da “yok” diyerek konuyu kapatabilir. Ayrıca çiçeği böceği kanıt gösteren inançlının da şunu iyi bilmesi gerekir ki, çiçek böcek vs.. bir kanıt değil, psikolojik bir durumdur ve tüm bunlar dinin getirdiği hallerdir. Çünkü durum var olduğuna kendini inandırmış ve öyle olduğunu umut etmekten başka bir çaresi olmadığını düşünmeye şartlanmış kişilerin durumudur. Yoksa aklı başın da, akıl sağlığı yerinde, mantıktan kopmamış ve okuyarak öğrenen birisi nasıl olur da ay’ın ikiye yarıldığına ve her fırsatta muhammed’in uçkuru ile ilgilenen bir tanrının (sözde) kutsal kitabına inanır ki..?

Başa dönecek olursak: İnkarcı biri hayatını her daim iyilik yapmaya adasa ve Allah’a inanmasa dahi cennete gidecekse inanmanın bir gereği yoktur. İnkarcı biri hayatını iyilik ile geçirse dahi sırf tanrıya inanmadığı için cehenneme gidecekse de dinin temelleri iyilikle değil, tapınmayla kuruludur ve bir yaşamı hiç edecek kadar çok serttir.

5. Bu aşama çok daha derin bir felsefi irdeleme içeriyor ve herkese göre kesinlik taşımayacağına eminim. Burada sorgulanan şey İslamiyet’i kabul eden birinin eğer yanılıyorsa bir şey kaybedip kaybetmeyeceğidir. Yani hikayenin ana fikrinin başlangıcı şuradan kaynaklanıyor: “Biz inanırsak ve yanılırsak bir şey kaybetmeyiz, siz inanmaz ve yanılırsanız çok şey kaybedersiniz.”

Burada incelemeye değer olan şey, inananların eğer yanılıyorlarsa gerçekten bir şey kaybedip kaybetmeyecekleri. Eğer benim gibi düşünecek olursanız, bir dine girmek, ilk başta fiziki olarak bir şeyler yapmamızı gerektirir (namaz, oruç, kurban, kabe ziyareti, kıl, tüy, vs.. gibi). Eğer yanılıyorsak o kadar fiziki içerikli hamleler ve o hamleler için harcanacak zaman, bir yaşam hep saçmalıklarla boşa gidecektir.

Fakat siz şöyle de düşünebilirsiniz; “Tamam fiziki bir şey yapacağız ama namaz, oruç, kurban, kabe ziyareti, kıl, tüy, yün, vs.. zaten zararlı şeyler değil ki..?”

Bu açıdan bakabilmeyi isterdim ama namazı bir insanın kendini alçaltması, orucu sağlık açısından zararlı gören biriyseniz böyle bir iddiaya katılmanın mümkün olmayacağını anlarsınız. Ancak bu tartışmaya açık bir konudur ve buna girmek istemiyorum, konu dağılmasın diye.

Fiziki zahmetlerden çok daha önemli olan bir konuya geçmek istiyorum şimdi; İnsan inanırsa, en başta hayattaki amacını kaybeder..!  Burada “hayattaki amacını kaybeder” dememdeki mantığı açıklayayım hemen: Bana göre insan, hayatta neden olduğunu bulmak için vardır ve var olmalıdır..!  Ancak inanan biri, zaten neden dünyada olduğunu bilir, sadece (sınav için) ve geri kalan şey, kendisinden yapılmasını istediklerini yapmak, emredileni yerine getirmektir. Bence eğer inanan biri yanılıyorsa, koca bir hayatı yanılgı içerisinde yaşamını hiç ederek geçirmiştir ve koca hayatı yanılarak geçirmek (öldükten sonra bunun farkında olmayacak dahi olması) korkunç bir şeydir.

Burada başa dönerek şu itiraz hemen söylenebilir; “Ama sen de yanılıyor olabilirsin ve bu da korkunçtur hem de bu korkunçluğu öldükten sonra anlayacak ve daha da korkacaksın..!” Şunu söyleyebilirim ki ben (ve benim gibiler) gerçeği aradık ve aramaya da devam edeceğiz.  Özellikle dogmatik müslümanlar gerçeği hiç aramadan buluyorlar ve sanırım gerçeği aramak önemlidir benim için, bir çaba olduktan sonra gerisi teferrüattır diyebilirim.

Bu aşamayı da özetleyecek olursak: İnanan biri yanılıyorsa tüm hayatını büyük bir yanılgı ile geçirecek, mucize diye akıl dışı şeylere inanacak, yaşamı boyunca saçma sapan şeyler yapacak, hayatını kul (köle) olarak geçirecek ve tüm bu şeyleri bir hiç uğruna yapacak; bu da oldukça önemli bir kayıptır.

Arkadaşlar, kısaca toparlayacak olursam, bu beş aşamalı yaklaşım ile ” Ya varsa..?”  mantığının aslında hem ne kadar anlamsız, hemde ne kadar dine ve mantığa aykırı olduğunu bir nebze de olsa irdelemiş olduk. Şundan eminim ki müslüman biri için bunlar mantıklı gelmeyecektir, hatta küfür edip kızacaktır, fakat bunların en azından söylenmesi gereken şeyler olduğunu ve tipik müslüman iddiası olan “Ya varsa..?” argümanına, “Ya varsa..?” argümanından daha mantıklı bir yaklaşımla verilmiş hazır bir cevabın olması da hoş bir şey değil mi..?